พระไตรปิฎก

เห็นบุตรธิดาเหล่านั้น ก็ไม่อาจดำรงอยู่ได้ตามปกติ มีเนตรเต็มไปด้วยน้ำตา สวมกอดและจูบศีรษะบุตรธิดาเหล่านั้น ให้บุตรคนโตนอนบนตัก สักครู่หนึ่ง แล้วก็ยกลงจากตัก ออกจากห้องอันประกอบด้วยสิริ ขึ้นนั่งบนบัลลังก์ ที่พื้น ปราสาทหลังใหญ่ ได้ให้โอวาทแก่บุตรพันหนึ่ง พระศาสดาเมื่อประกาศความนั้น จึงตรัสพระคาถาว่า พระมหาสัตว์ผู้รักษาธรรม ได้จุมพิตบุตรธิดา ผู้มาแล้วนั้นที่กระหม่อมไม่หวั่นไหว ครั้นเรียกบุตร ธิดามาพร้อมแล้ว ได้กล่าวสั่งสอนว่า พระราชาใน พระนครอินทปัตตะนี้ พระราชทานพ่อให้แก่มาณพ แล้วพ่อพึงมีความสุขของตนเองได้เพียง ๓ วัน ตั้งแต่ วันนี้ไป พ้นจากนั้นไป พ่อก็ต้องเป็นไปในอำนาจของ มาณพนั้น เขาจะพาพ่อไปตามที่เขาปรารถนา ก็พ่อ มาเพื่อจะสั่งสอนลูกทั้งหลาย พ่อยังไม่ได้ทำเครื่อง ป้องกันให้แก่ลูกทั้งหลายแล้ว จะพึงไปได้อย่างไร ถ้า พระราชาผู้ปกครองกุรุรัฐ ผู้มีพระราชสมบัติอันน่า ใคร่เป็นอันมาก ทรงต้องการกัลยาณมิตร จะพึงตรัส ถามลูกทั้งหลายว่า เมื่อก่อนเจ้าทั้งหลายย่อมรู้เหตุเก่า ๆ อะไรบ้าง พ่อของเจ้าทั้งหลายได้พร่ำสอนอะไรไว้ใน กาลก่อนบ้าง ถ้าแหละพระราชาจะพึงมีพระราชโอง การตรัสว่า เจ้าทั้งปวงเป็นผู้มีอาสนะเสมอกัน กับเรา ในราชตระกูลนี้ มนุษย์คนไรซึ่งจะมีชาติตระกูลคู่ควร กับพระราชาไม่มี ลูกทั้งหลายพึงถวายบังคมกราบทูล