พระไตรปิฎก

๑๐. เวสสันตรชาดก พระเวสสันดรทรงบำเพ็ญทานบารมี ท้าวสักกเทวราช ตรัสว่า [๑๐๔๕] ดูก่อนผุสดีผู้มีรัศมีแห่งผิวพรรณอัน ประเสริฐ ผู้มีอวัยวะส่วนเบื้องหน้างาม เธอจงเลือก เอาพร ๑๐ ประการในปฐพีซึ่งเป็นที่รักแห่งหฤทัยของ เธอ. พระผุสดีเทพกัญญากราบทูลว่า [๑๐๔๖] ข้าแก่ท้าวเทวราช ข้าพระบาทนอบน้อม แด่พระองค์ ข้าพระบาทได้ทำบาปกรรมอะไรไว้หรือ ฝ่าพระบาทจึงให้ข้าพระบาท จุติจากทิพยสถานที่น่า รื่นรมย์ ดุจลมพัดต้นไม้ใหญ่ให้หักไป ฉะนั้น. ท้าวสักกเทวราชตรัสว่า [๑๐๔๗] บาปกรรมเธอมิได้ทำไว้เลย และเธอ ไม่เป็นที่รักของเราก็หาไม่ แต่บุญของเธอสิ้นแล้ว เหตุนั้น เราจึงกล่าวกะเธออย่างนี้ ความตายใกล้เธอ เธอจักต้องพลัดพรากจากไป จงเลือกรับเอาพร ๑๐ ประการนี้จากเราผู้จะให้. พระผุสดีเทพกัญญากราบทูลว่า [๑๐๔๘] ข้าแต่ท้าวสักกะผู้เป็นใหญ่กว่าสัตว์ทั้ง ปวง ถ้าฝ่าพระบาทจะประทานพรแก่ข้าพระบาทไซร้