พระไตรปิฎก

พระบิดาทรงปั้นเพื่อให้เราทั้งสองเล่น เราเคยเล่นมา ในกาลก่อน วันนี้เราทั้งสองจะต้องละตุ๊กตาเหล่านั้น. พระศาสดาตรัสว่า [๑๑๗๕] สองพระกุมารอันชูชกกำลังพาไป ได้ กราบทูลสั่งพระบิดาดังนี้ว่า ข้าแต่พระชนกนาถ ขอ พระองค์ได้ทรงพระกรุณาตรัสบอกพระมารดาว่าลูกทั้ง สองไม่มีโรค และขอพระองค์จงทรงพระสำราญ ตุ๊กตา ช้าง ตุ๊กตาม้า ตุ๊กตาวัว เหล่านี้ของกระหม่อมฉันขอ พระองค์โปรดประทานแก่พระเจ้าแม่ ความโศกเศร้า จะพินาศเพราะตุ๊กตาเหล่านั้น และพระมารดาได้ทอด พระเนตรเห็นตุ๊กตาช้าง ตุ๊กตาม้า และตุ๊กตาวัวของ ลูกเหล่านั้น จักห้ำหั่นความโศกให้เสื่อมหาย. [๑๑๗๖] ลำดับนั้น พระเวสสันดรขัตติยราช ครั้นทรงบำเพ็ญทานแล้ว เสด็จเข้าบรรณศาลาทรง กรรแสงพิลาปว่า วันนี้ลูกน้อยทั้งสองจะหิวข้าวอยาก น้ำอย่างไรหนอ จะต้องเดินทางไกล ร้องไห้สะอึก สะอื้น เวลาเย็นบริโภคอาหาร ใครจะให้อาหารแก่ ลูกทั้งสองนั้น วันนี้ลูกน้อยทั้งสองจะหิวข้าวอยากน้ำ อย่างไรหนอ จะต้องเดินทางไกลร้องไห้สะอึกสะอื้น เวลาเย็นเป็นเวลาบริโภคอาหาร ลูกทั้งสองเคยอ้อน กะมัทรีผู้มารดาว่า ข้าแต่พระเจ้าแม่ ลูกทั้งสองหิว แล้ว ขอพระเจ้าแม่จงประทานแก่ลูกทั้งสอง ลูกทั้ง สองไม่มีรองเท้า จะเดินทางเท้าเปล่าอย่างไรได้ ลูก