พระไตรปิฎก

เถิด พระมารดาของเราทั้งหลายเป็นพระราชบุตรี และ พระบิดาของเราทั้งหลายก็เป็นพระราชบุตร ท่านทั้ง หลายจึงชื่อว่าเป็นพี่น้องของดิฉันโดยธรรม ดิฉันอ้อน วอนแล้ว ขอท่านทั้งหลายจงหลีกทางให้ดิฉันเถิด. [๑๑๘๕] เทพเจ้าทั้งหลายผู้แปลงกายเป็นพาล- มฤค ได้ฟังพระวาจาอันไพเราะ น่ากรุณาเป็นอันมาก ของพระนางผู้รำพันวิงวอนอยู่ ได้พากันหลีกจากทาง ไป. พระนางมัทรีตรัสว่า [๑๑๘๖] พระลูกน้อยทั้งสองพระองค์จะขมุก- ขมอมไปด้วยฝุ่น เคยยืนคอยต้อนรับแม่อยู่ที่ตรงนี้ ดังหนึ่งลูกโคอ่อนยืนคอยชะแง้หาแม่ ฉะนั้น พระลูก น้อยทั้งสองขมุกขมอมไปด้วยฝุ่น เคยยืนต้อนรับแม่ อยู่ตรงนี้ เหมือนดังหงส์ติดอยู่ในเปือกตม ฉะนั้น พระลูกน้อยทั้งสองขมุกขมอมไปด้วยฝุ่น เคยยืนคอย ต้อนรับแม่อยู่ใกล้ๆ อาศรมที่ตรงนี้ พระลูกน้อยทั้ง สองเคยร่าเริงหรรษาวิ่งมาต้อนรับแม่ ราวกับจะทำให้ หทัยของแม่หวั่นไหว เหมือนลูกเนื้อเห็นแม่แล้วยกหู ชูคอวิ่งเข้าไปหาแม่ร่าเริงหรรษาวิ่งไปมารอบๆ ฉะนั้น วันนี้แม่มิได้เห็นพระลูกน้อยทั้งสอง คือ พ่อชาลีแม่ กัณหาชินานั้นเหมือนอย่างเคย แม่ละลูกน้อยทั้งสอง ไว้ออกไปหาผลไม้ ดังแม่แพะและแม่เนื้อละลูกน้อย ๆ