พระไตรปิฎก

[๑๒๒๕] พระน้องกัณหาชินาได้กราบทูลสมเด็จ พระบิดาดังนี้ว่า ข้าแต่พระบิดาเจ้าขา พราหมณ์นี้ เฆี่ยนตีเกล้ากระหม่อมฉันด้วยไม้เท้า ดังเฆี่ยนตีหญิง ทาสีอันเกิดในเรือนเบี้ย พระบิดาเจ้าขา ผู้นี้ไม่ใช่ พราหมณ์เป็นแน่ พราหมณ์ทั้งหลายย่อมตั้งอยู่ในธรรม ยักษ์แปลงเพศเป็นพราหมณ์มานำเอาเกล้ากระหม่อม ฉันทั้งสองไปเพื่อจะกิน พระบิดาเจ้าขา เกล้ากระ- หม่อมฉันทั้งสองถูกปีศาจนำไป ไฉนพระบิดาจึงทรง นิ่งดูดายเสียเล่าหนอ เพคะ. พระราชาตรัสว่า [๑๒๒๖] มารดาของเจ้าทั้งสองเป็นพระราชบุตร และบิดาของเจ้าทั้งสองเป็นพระราชบุตร แต่ก่อนเจ้า ทั้งสองเคยขึ้นตักของปู่ บัดนี้เหตุไรจึงยืนอยู่ห่างไกล เล่าหนอ. พระกุมารทูลว่า [๑๒๒๗] พระมารดาของเกล้ากระหม่อมทั้งสอง เป็นพระราชบุตร และพระบิดาของเกล้ากระหม่อม ทั้งสองเป็นพระราชบุตร แต่บัดนี้เกล้ากระหม่อมทั้ง สองเป็นทาสของพราหมณ์ เพราะฉะนั้น เกล้ากระ- หม่อมทั้งสองจึงยืนอยู่ห่างไกล พระเจ้าข้า. พระราชาตรัสว่า [๑๒๒๘] หลานทั้งสองอย่าได้ชอบกล่าวอย่าง นั้นเลย หทัยของปู่กำลังเร่าร้อน ปู่กายของเหมือน