พระไตรปิฎก

พระศาสดาตรัสว่า [๑๒๔๑] พระเวสสันดรได้ทรงสดับเสียงกึกก้อง แห่งกองพลเหล่านั้นก็ตกพระทัยกลัวเสด็จขึ้นภูเขา ทรงหวาดกลัวทอดพระเนตรดูกองพลเสนา ตรัสว่า ดูก่อนมัทรี เชิญมาดูซิ เสียงอันกึกก้องเช่นใดในป่า ม้าอาชาไนยส่งเสียงร้องกึกก้อง เห็นปลายธงปลิวไสว นายพรานไพรทั้งหลายขึงข่ายล้อมฝูงเนื้อในป่า ไล่ ต้อนให้ตกลงในหลุม แล้วไล่ทิ่มแทงด้วยหอก เลือก เอาแต่ตัวพี ๆ ฉันใด เราทั้งสองก็ฉันนั้น เป็นผู้ไม่มี โทษผิด ถูกขับไล่จากแว่นแคว้นมาอยู่ในป่า ย่อมเป็น ผู้ต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกอมิตรเป็นแน่ ดูเอา เถิดซึ่งบุคคลผู้ประหารคนไม่มีกำลัง. พระนางมัทรีทูลว่า [๑๒๔๒] พวกอมิตรไม่พึงย่ำยีพระองค์ เปรียบ เหมือนไฟในห้วงน้ำ ฉะนั้น ขอพระองค์จงระลึกถึง ข้อนั้นแหละ แต่นี้ไปจะพึงมีแต่ความสวัสดีโดยแท้. [๑๒๔๓] ลำดับนั้น พระเวสสันดรราชเสด็จลง จากภูเขาแล้วประทับนั่งในบรรณศาลา ทรงทำพระ- มนัสให้มั่นคง. พระศาสดาตรัสว่า [๑๒๔๔] พระบิดาดำรัสสั่งให้กลับรถ ให้ประ- เทียบกระบวนทัพไว้ แล้วเสด็จเข้าไปทาพระราชโอรส