พระไตรปิฎก

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า วสตุ ความว่า พระเจ้าสญชัยตรัสว่า ลูกเวสสันดรจงอยู่ให้โอวาทแก่บุตรและทาระ พวกเจ้าจงให้โอกาสเธอราตรี หนึ่ง. ชาวเมืองสีพีรับพระราชดำรัสว่า พระโอรสนั้นจงยับยั้งอยู่สักราตรีหนึ่ง. ลำดับนั้นพระเจ้าสญชัยส่งชาวเมืองเหล่านั้น ให้กลับไปแล้ว เมื่อจะส่งข่าวแก่ พระโอรสจึงตรัสเรียกนายนักการมาส่งไปสำนักพระโอรส นายนักการรับพระ- ราชกระแสรับสั่งแล้วไปสู่พระนิเวศน์แห่งพระเวสสันดรกราบทูลประพฤติเหตุ. เมื่อพระศาสดาจะทรงประกาศข้อความนั้น จึงตรัสว่า แน่ะนายนักการ เจ้าจงลุก รีบไปบอกลูกเวสสันดร ว่า ข้าแต่สมมติเทพ ชาวสีพีและชาวนิคมขัดเคือง พระองค์ มาประชุมกัน พวกคนที่มีชื่อเสียงและพระ- ราชบุตรทั้งหลาย พ่อค้าทั้งหลาย พราหมณ์ทั้งหลาย ทั้งกองช้าง กองม้า กองรถ กองราบ ชาวนิคม ชาวสีพีทั้งสิ้นประชุมกันแล้ว ในเมื่อราตรีนี้สว่างแล้ว ดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว ชาวสีพีทั้งหลายพร้อมกันขับ พระองค์จากแว่นแคว้น นายนักการนั้นอันพระเจ้ากรุง สีพีส่งไป ก็สวมสรรพาภรณ์ นุ่งห่มดีแล้ว ประพรม ด้วยแก่นจันทน์ เขาสนานศีรษะในน้ำแล้วสวมกุณฑล มณี ไปสู่วังอันน่ารื่นรมย์ซึ่งเป็นพระนิเวศนี้แห่งพระ เวสสันดร เขาได้เห็นพระเวสสันดรรื่นรมย์อยู่ในวัง ของพระองค์นั้น ซึ่งเกลื่อนไปด้วยเสวกามาตย์ ดุจท้าว วาสวะของเทพเจ้าชาวไตรทศ นายนักการนั้นไป ณ ที่