พระไตรปิฎก

นั้น เพราะเธอเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีลและวัตรอันประ- เสริฐ แม้คำติเตียนจะพึงมีแก่เรา และเราจะพึง ได้บาปเป็นอันมาก ฉะนั้นเราจะฆ่าลูกเวสสันดรด้วย ศัสตราได้อย่างไร. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า มาสิ ตัดบทเป็น มา อโหสิ ความว่า จงอย่าเป็น. บทว่า อริยสีเลวโต ได้แก่ เป็นผู้ประกอบด้วยศีลและ วัตรอันประเสริฐ คือสมาจารสมบัติอันประเสริฐ. บทว่า ฆาตยามเส ได้แก่ จักฆ่า. บทว่า ทุพฺเภยฺยํ ความว่า ลูกของเราไม่มีโทษ คือปราศจากความผิด. ชาวสีพีได้ฟังดังนั้นจึงกราบทูลว่า พระองค์อย่าประหารพระเวสสันดรนั้นด้วยท่อน ไม้และศัสตรา เพราะพระปิโยรสนั้นหาควรแก่เครื่อง พันธนาการไม่ พระองค์จงขับพระเวสสันดรนั้นเสีย จากแคว้น พระเวสสันดรจงประทับอยู่ ณ เขาวงกต. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า มา นํ ทณฺเฑน สตฺเถน ความว่า ข้าแต่สมมติเทพ พระองค์อย่าทรงประหารพระเวสสันดรนั้นด้วยท่อนไม้หรือ ด้วยศัสตรา. บทว่า น หิ โส พนฺธนารโห ความว่า พระเวสสันดรนั้น เป็นผู้ไม่ควรแก่พันธนาการเลยทีเดียว. พระเจ้าสญชัยได้ทรงสดับดังนี้ จึงตรัสว่า ถ้าชาวสีพีพอใจอย่างนี้ เราก็ไม่ขัดความพอใจ ขอโอรสของเราจงอยู่ตลอดราตรีนี้ และจงบริโภค กามารมณ์ทั้งหลาย แต่นั้นเมื่อราตรีสว่างแล้ว ดวง อาทิตย์ขึ้นแล้ว ชาวสีพีจงพร้อมกันขับโอรสของเรา จากแว่นแคว้นเถิด.