พระไตรปิฎก

ลำดับนั้น พระเจ้ากรุงสญชัยได้ทรงสดับพระดำรัสแห่งพระราชโอรส ก็ทรงคล้อยตามเพื่อทรงวิงวอนพระสุณิสา พระศาสดาเมื่อจะทรงประกาศข้อความนั้น จึงตรัสว่า ต่อแต่นั้น พระเจ้ากรุงสญชัยมหาราชทรงคล้อย ตามเพื่อทรงวิงวอนพระสุณิสาว่า แน่ะแม่ผู้มีสรีระอัน ประพรมด้วยแก่นจันทน์ แม่อย่าได้ทรงธุลีละอองและ ของเปรอะเปื้อนเลย แม่เคยทรงภูษาของชาวกาสีแล้ว จะมาทรงผ้าคากรอง การอยู่ในป่าเป็นทุกข์ แน่ะแม่ มีลักษณะงาม แม่อย่าไปเลย. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปฏิปชฺชถ ความว่า ดูก่อนภิกษุทั้ง หลาย พระเจ้ากรุงสญชัยได้ทรงสดับถ้อยดำรัสของพระราชโอรสแล้ว ได้ทรง คล้อยตามเพื่อทรงวิงวอนพระสุณิสา. บทว่า มา จนฺทนสมาจเร ความว่า แน่ะแม่ผู้มีสรีระที่ประพรมด้วยจันทน์แดง. บทว่า มา หิ ตฺวํ ลกฺขเณ คมิ ความว่า แน่ะแม่ผู้ประกอบด้วยลักษณะอันงาม แม่อย่าไปป่าเลย. พระนางมัทรีราชบุตรผู้งามทั่วองค์ได้กราบทูล พระสุสระว่า หม่อมฉันไม่ปรารถนาความสุข ที่ต้อง พรากจากพระเวสสันดรของหม่อมฉัน. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ตมพฺรวิ ความว่า ได้กราบทูล คือได้ กราบเรียนพระสสุระนั้น. พระเจ้าสญชัยมหาราชผู้ยังแคว้นแห่งชาวสีพีให้ เจริญ ได้ตรัสกะพระมัทรีว่า แน่ะแม่มัทรี แม่จง พิจารณา สัตว์เหล่าใดมีอยู่ในป่าที่บุคคลทนได้ยากคือ