พระไตรปิฎก

ครั้งนั้น ยังมีพราหมณ์อีกคนหนึ่งมาทูลขอรถที่นั่งต่อพระเวสสันดร ผู้กำลังเสด็จไปอยู่อย่างนี้ พระมหาสัตว์จึงยังพระโอรสลพระธิดาและพระราชเทวี ให้เสด็จลงแล้ว พระราชทานรถแก่พราหมณ์ ก็ครั้นเมื่อพระมหาสัตว์พระราช ทานรถที่นั่งแล้ว เทวบุตรทั้งหลายได้อันตรธานหายไป. พระศาสดา เมื่อจะทรงประกาศความที่พระโพธิสัตว์ทรงบริจาครถไป แล้ว จึงตรัสว่า ครั้งนั้น พราหมณ์นั้นนับเป็นที่ ๕ ที่มาทูลขอ รถที่นั่งต่อพระโพธิสัตว์ในป่านี้ พระองค์ก็ประทาน มอบรถนั้นแก่พราหมณ์นั้น และพระหฤทัยของพระ- องค์มิได้ย่อหย่อนเลย ต่อนั้น พระราชาเวสสันดรก็ ยังคนของพระองค์ให้เสด็จลงจากรถ ทรงยินดีมอบรถ ม้าให้แก้พราหมณ์ผู้แสวงหาทรัพย์. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อเถตฺถ ได้แก่ ครั้งนั้น ในป่านี้. บทว่า น จสฺส ปหโค มโน ความว่า และพระหฤทัยของพระเวสสันดร นั้นก็มิได้ย่อหย่อนเลย. บทว่า อสฺสาสยิ ความว่า ทรงยินดีมอบให้. จำเดิมแต่นั้น กษัตริย์เหล่านั้นทั้งหมดก็เสด็จดำเนินด้วยพระบาท. ลำดับนั้น พระมหาสัตว์ได้มีพระดำรัสแก่พระนางมัทรีว่า แน่ะแม่มัทรี แม่จงอุ้มกัณหาชินา เพราะเธอเป็น น้อง เบา พี่จักอุ้มพ่อชาลี เพราะเธอเป็นพี่ หนัก. ก็แลครั้นตรัสฉะนี้แล้ว กษัตริย์ทั้งสองก็อุ้มพระโอรสพระธิดาเสด็จไป