พระไตรปิฎก

พระเจ้าสญชัยตรัสสรรเสริญสองกุมารด้วยคาถา ๓ คาถาอย่างนี้แล้ว มี พระราชดำรัสสั่งอมาตย์คนหนึ่งผู้ฉลาดศึกษาดีแล้วว่า เจ้าจงไปนำพราหมณ์กับ ทารกทั้งสองมา อมาตย์นั้นได้ฟังดังนั้น ก็ลุกขึ้นไปโดยเร็ว นำพราหมณ์กับ ทารกทั้งสองมาแสดงแด่พระเจ้าสญชัย. ลำดับ นั้น พระเจ้าสญชัยเมื่อตรัสถาม พราหมณ์ชูชก ตรัสว่า ดูก่อนตาพราหมณ์ภารทวาชโคตร แกนำทารก ทั้งสองนี้มาแต่ไหน แกมาจากไหนถึงแว่นแคว้นใน วันนี้. ชูชกกราบทูลสนองว่า ข้าแต่พระเจ้าสญชัย พระราชกุมารราชกุมารีทั้ง สองนี้ พระเวสสันดรทรงยินดี พระราชทานแก่ ข้าพระบาท ๑ ราตรีทั้งวันนี้ นับแต่ข้าพระบาทได้ พระราชกุมารกุมารีมา. พระเจ้าสญชัยได้ทรงสดับคำชูชกกราบทูล จึงตรัสว่า แกได้มาด้วยวาจาพึงให้รักอย่างไร ต้องให้พวก ข้าเชื่อด้วยเหตุโดยชอบ ใครบ้างจะให้บุตรบุตรีอัน เป็นทานสูงสุดเป็นทานแก่แก. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ทินฺนา จิตฺเตน ได้แก่ ยินดีคือเลื่อมใส. บทว่า อชฺช ปณฺณรสา รตฺตี ความว่า ชูชกกราบทูลว่า จำเดิมแต่วันที่ ข้าพระบาทได้สองกุมารกุมารีนี้มา ๑๕ ราตรีเข้าวันนี้. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า เกน วาจาย เปยฺเยน ความว่า ตาพราหมณ์ แกได้สองกุมารกุมารีเหล่านั้นด้วยคำอันเป็นที่รักอย่างไร. บทว่า