พระไตรปิฎก

ที่สมบัติของตนจะสาธารณ์ไปถึงผู้อื่นเป็นรส, มีความสยิ้วหน้าเป็น ปัจจุปัฏฐาน. มายา มีการปกปิดความชั่วที่ตัวทำเป็นลักษณะ, มีการอำพราง ความชั่วที่ตัวทำนั้นเป็นรส, มีการกำบังความชั่วที่ตัวทำนั้นเป็นปัจจุ- ปัฏฐาน. สาไถย มีการประกาศคุณของตนซึ่งไม่มีเป็นลักษณะ, มีการ เปล่งถึงคุณเหล่านั้นเป็นรส, มีการทำคุณเหล่านั้นปรากฏด้วยกิริยาท่าทาง เป็นปัจจุปัฏฐาน. ถัมภะ มีความลำพองแห่งจิตเป็นลักษณะ, มีความประพฤติไม่ เชื่อฟังเป็นรส, มีความไม่อ่อนโยนเป็นปัจจุปัฏฐาน. สารัมภะ มีกระทำยิ่ง ๆ ขึ้นไปเป็นลักษณะ, มีความเป็นข้าศึก เป็นรส, มีความไม่เคารพเป็นปัจจุปัฏฐาน. มานะ มีความหยิ่งเป็นลักษณะ, มีความทะนงตัวเป็นรส, มีความ ลำพองเป็นปัจจุปัฏฐาน. อติมานะ มีความหยิ่งอย่างยิ่งเป็นลักษณะ, มีความทะนงตัวเหลือ เกินเป็นรส, มีความลำพองยิ่งเป็นปัจจุปัฏฐาน. มานะ มีความเมาเป็นลักษณะ, มีการนำไปซึ่งความมัวเมาเป็นรส, มีความมัวเมาเป็นปัจจุปัฏฐาน. ปมาทะ มีความปล่อยจิตไปในกามคุณ ๕ เป็นลักษณะ, มีการ เพิ่มความปล่อยจิตเป็นรส, มีความขาดสติเป็นปัจจุปัฏฐาน. ลักษณะ๑ ๑. ลักขณาทิจตุกกะ.