พระไตรปิฎก

บทว่า อธิคจฺฉิสฺสามิ ได้แก่ จักถึงด้วยสามารถแห่งการได้เฉพาะ ด้วยธุดงค์. บทว่า ผสฺสยิสฺสามิ ได้แก่ จักถูกต้องด้วยมรรค. บทว่า สจฺฉิกริสฺสามิ ได้แก่ จักการทำให้ประจักษ์ด้วยผล. อีกนัยหนึ่ง จักนำมาด้วยโสดาปัตติมรรค, จักนำมาด้วยดีด้วยสกทาคา- มิมรรค จักบรรลุด้วยอนาคามิมรรค, จักถูกต้องด้วยอรหัตตมรรค, จัก กระทำให้แจ้งด้วยปัจจเวกขณะ. บทว่า ผสฺสยิสฺสามิ ในนัยทั้งสอง มีความว่า จักถูกต้องนิพพาน ด้วยนามกาย. บทว่า อปุฏฺโ เป็นบทเดิม บทนั้นมีความว่า อันใคร ๆ ไม่ถาม. บทว่า อปุจฺฉิโต ความว่า ไม่ให้รู้แล้ว. บทว่า อยาจิโต ความว่า ไม่ขอร้อง. บทว่า อนชฺเฌสิโต ความว่า ไม่บังคับ บางท่านกล่าวว่า ไม่ ปรารถนา. บทว่า อปฺปสาทิโต ความว่า ไม่เชื้อเชิญ. บทว่า ปาวทติ ความว่า ย่อมกล่าว. บทว่า อหมสฺมิ แปลว่า เป็นเรา. บทว่า ชาติยา วา ความว่า ด้วยชาติกษัตริย์และชาติพราหมณ์บ้าง. บทว่า โคตฺเตน วา ความว่า ด้วยโคดมโคตรเป็นต้นบ้าง. บทว่า โกลปุตฺติเยน วา ความว่า ด้วยความเป็นบุตรของ ตระกูลบ้าง.