พระไตรปิฎก

บทว่า อุจฺจาวจํ ความว่า กลับไปกลับมา หรือเลวและประณีต คือ จากศาสดาสู่ศาสดา เป็นต้น. บทว่า สญฺสตฺโต ความว่า เป็นผู้ข้องอยู่ในกามสัญญา เป็นต้น. บทว่า วิทฺธา จ เวเทหิ สเมจฺจ ธมฺมํ ความว่า ส่วนผู้มีความ รู้ คือพระอรหันต์ ตรัสรู้สัจจธรรม ๔ อันเป็นปรมัตถ์ ด้วยความรู้คือ มรรคญาณ ๔. บทที่เหลือ ปรากฏแล้วทั้งนั้น. บทว่า สยํ สมาทาย ความว่า ถือของทีเดียว. บทว่า อาทาย ความว่า ถือเอาแล้ว คือรับเอาแล้ว. บทว่า สมาทาย ความว่า ถือเอาแล้ว โดยชอบ. บทว่า อาทิยิตฺวา ความว่า กระทำความกังวล. บทว่า สมาทิยิตฺวา ความว่า กระทำความกังวลโดยชอบ. บทว่า คณฺหิตฺวา ความว่า ไม่สละ. บทว่า ปรามสิตฺวา ความว่า แสดงแล้ว. บทว่า อภินิวิสิตฺวา ความว่า ตั้งมั่นแล้ว. บทว่า กามสัญญา เป็นต้น มีนัยดังกล่าวแล้วนั้นแล. บทว่า วิทฺธา แปลว่า ผู้มีปัญญา. บทว่า วิชฺชาคโต ความว่า ผู้ถึงความรู้แจ้ง. บทว่า าณี ความว่า ผู้ถึงพร้อมด้วยปัญญา. บทว่า วิภาวี ความว่า ผู้พิจารณาด้วยญาณ, บทว่า เมธาวี ความว่า ผู้มีญาณตรึกตรองโดยอนิจจลักษณะเป็น ต้น.