พระไตรปิฎก

บทว่า อวณฺณหาริกาย ความว่า เพิ่มสิ่งที่ไม่เป็นคุณ. บทว่า กุปฺปติ ความว่า ละปกติภาพแล้วหวั่นไหว. บทว่า พฺยาปชฺชติ ความว่า ถึงภาวะเสียด้วยสามารถแห่งโทสะ. บทว่า ปติตฺถียติ ความว่า ถึงความแค้นใจด้วยสามารถแห่งความ โกรธ. บทว่า โกปญฺจ ความว่า ความโกรธ. บทว่า โทสญฺจ ความว่า ความประทุษร้าย. บทว่า อปฺปจฺจยญฺจ ความว่า อาการไม่ยินดี. บทว่า ปาตุกโรติ ความว่า กระทำให้ปรากฏ. บทว่า รนฺธเมสี ความว่า แสวงหาระหว่าง. บทว่า วิรนฺธเมสี ความว่า แสวงหาช่อง. บทว่า อปรนฺธเมสี ความว่า นำคุณออก แล้วแสวงหาโทษเท่า นั้น. บทว่า ขลิตเมสี ความว่า แสวงหาความพลั้งพลาด. บทว่า คลิตเมสี ความว่า แสวงหาความตกไป ปาฐะว่า ฆฏฏิตเมสี ก็มี ความแห่งปาฐะนั้นว่า แสวงหาความบีบคั้น. บทว่า วิวรเมสี ความว่า แสวงหาโทษ. อนึ่ง มิใช่โกรธอย่างเดียว แต่พึงทราบคาถาว่า ยมสฺส วาทํ เป็น ต้น โดยแท้แล. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปริหีนมาหุ อปาหตํ ความว่า ย่อม กล่าวว่าเลว คัดค้านให้ตกไป โดยอรรถสละพยัญชนะเป็นต้น.