พระไตรปิฎก

บทว่า มณฺฑลํ ความร่า การขนาบวาทะ. บทว่า ปาริสชฺชา ความว่า ผู้เข้าที่ประชุม. บทว่า ปาสาทนิยา ความว่า ผู้มีความกรุณา. บทว่า อปหรนฺติ ความว่า ย่อมห้าม. บทว่า อตฺถาปคตํ ความว่า ปราศจากอรรถะ อธิบายว่า ไม่มี อรรถะ บทว่า อตฺถโต อปหรนฺติ ความว่า ย่อมห้ามจากอรรถะ. บทว่า อตฺโถ เต ทุนฺนีโต ความว่า ท่านมิได้นำอรรถะเข้า ไปโดยชอบ. บทว่า พฺยญฺชนนฺเต ทุโรปิตํ ความว่า ท่านตั้งพยัญชนะไม่ดี. บทว่า นิคฺคโห เต อกโต ความว่า ท่านไม่กระทำความข่ม. บทว่า ปฏิกมฺมนฺเต ทุกฺกฏํ ความว่า การตั้งลัทธิของตน ท่าน ทำไม่ดี คือทำไม่เรียบร้อย. บทว่า ทุกฺกถิตํ ความว่า ท่านพูดไม่ชอบ. บทว่า ทุพฺภณิตํ ความว่า แม้เมื่อกล่าว ก็กล่าวไม่ดี. บทว่า ทุลฺลปิตํ ความว่า ชี้แจงไม่ชอบ. บทว่า ทุรุตฺตํ ความว่า กล่าวโดยประการอื่น. บทว่า ทุพฺภาสิตํ ความว่า กล่าวผิดรูป. บทว่า นินฺทาย ความว่า ความติเตียน. บทว่า ครหาย ความว่า กล่าวโทษ. บทว่า อกิตฺติยา ความว่า กล่าวสิ่งที่ไม่เป็นคุณ.