Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 65 หน้าที่ 772

เล่ม มมร. 65 หน้า 772 ข้อ 320
บทว่า น หญฺทตฺถตฺถิ ปสํสลาภา ความว่า เพราะประโยชน์ อื่นจากการได้ความสรรเสริญ ย่อมไม่มีในเพราะความวิวาทนี้. บทว่า อุตฺตาโน วา ความว่า ไม่ลึกเหมือนในประโยคว่า กาม คุณ ๕ เหล่านี้ เป็นต้น. บทว่า คมฺภีโร ความว่า เข้าไปได้ยาก ตั้งอยู่ไม่ได้เหมือนธรรม ที่อาศัยกันเกิดขึ้น. บทว่า คุฬฺโห ความว่า ปกปิดตั้งอยู่ เหมือนในประโยคว่า จงรื่นรมย์เถิด นันทะ เราเป็นผู้รับรองของเธอ เป็นต้น. บทว่า ปฏิจฺฉนฺโน ความว่า ไม่ปรากฏ เหมือนในประโยคว่า ฆ่ามารดาบิดา เป็นต้น. บทว่า เนยฺโย วา ความว่า ควรนำออกกล่าว เหมือนในประโยค ว่า เป็นผู้ไม่มีศรัทธาและเป็นคนอกตัญญู เป็นต้น. บทว่า นีโต วา ความว่า พึงกล่าวโดยทำนองที่ตั้งไว้ในบาลี เหมือนในประโยคว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยวงศ์ ๔ เหล่านี้ เป็นต้น. บทว่า อนวชฺโช วา ความว่า ประโยชน์ที่ปราศจากโทษ เหมือน ในประโยคว่า กุศลธรรม เป็นต้น. บทว่า นิกฺกิเลโส วา ความว่า เว้นจากกิเลส เหมือนวิปัสสนา. บทว่า โวทาโน วา ความว่า บริสุทธิ์ เหมือนโลกุตตระ. บทว่า ปรมตฺโถ วา ความว่า ประโยชน์สูงสุด คือ ประโยชน์ที่ เป็นประโยชน์สูงสุด เหมือนขันธ์ ธาตุ อายตนะ และพระนิพพาน คาถาที่ ๖ มีเนื้อความดังต่อไปนี้ :-
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka