พระไตรปิฎก

บทว่า สากจฺฉํ สมาปชฺชิตุํ ความว่า เพื่อดำเนินการกล่าว ร่วมกัน. อนึ่ง เพื่อจะแสดงเหตุในความที่ปสูรปริพาชก เป็นผู้ไม่สามารถ พระสารีบุตรเถระจึงกล่าวคำเป็นต้นว่า ตํ กิสฺส เหตุ ปสูโร ปริพฺ- พาชโก หีโน ดังนี้. บทว่า โส หิ ภควา อคฺโค จ ความว่า พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์นั้น ชื่อว่าเป็นผู้เลิศ เพราะไม่มีใครเหมือน คือเพราะไม่มีใครมี ปัญญาเสมอ. บทว่า เสฏโ จ ความว่า ชื่อว่าเป็นผู้ประเสริฐ ด้วยอรรถว่า ไม่มีใครเปรียบเทียบด้วยคุณทั้งปวง. บทว่า โมกฺโข จ ความว่า ชื่อว่าเป็นผู้พ้น เพราะพ้นจากกิเลส พร้อมทั้งวาสนา. บทว่า อุตฺตโม จ ความว่า ชื่อว่าเป็นผู้สูงสุด เพราะไม่อวด อุตตริมนุษยธรรมของพระองค์. บทว่า ปวโร จ ความว่า ชื่อว่าบวร เพราะเป็นผู้ที่ชาวโลกทั้ง ปวงปรารถนายิ่ง. บทว่า มตฺเตน มาตงฺเคน ได้แก่ ช้างซับมัน. บทว่า โกตฺถุโก ได้แก่ สุนัขจิ้งจอกแก่. บทว่า สีเหน มิครญฺา สทฺธึ ความว่า กับพญาไกรสรสีหะผู้ เป็นมฤคราช. บทว่า ตรุณโก ความว่า ลูกนก.