พระไตรปิฎก

๕๗. ปัญญาในอรรถว่าเป็นสิ่งที่ควรละ เป็นสมุทยญาณ, ๕๘. ปัญญาในอรรถว่าเป็นสิ่งที่ควรกระทำให้แจ้ง เป็น นิโรธญาณ, ๕๙. ปัญญาในอรรถว่าเป็นสิ่งที่ควรเจริญ เป็นมรรคญาณ, ๖๐. ทุกขญาณ, ๖๑. ทุกขสมุทยญาณ, ๖๒. ทุกขนิโรธญาณ, ๖๓. ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาญาณ, ๖๔. อรรถปฏิสัมภิทาญาณ, ๖๕. ธรรมปฏิสัมภิทาญาณ, ๖๖. นิรุตติปฏิสัมภิทาญาณ, ๖๗. ปฏิภาณปฏิสัมภิทาญาณ, ๖๘. อินทริยปโรปริยัตตญาณ, ๖๙. อาสยานุสยญาณ, ๗๐. ยมกปาฏิหาริยญาณ, ๗๑. มหากรุณาสมาปัตติญาณ, ๗๒. สัพพัญญุตญาณ, ๗๓. อนาวรณญาณ.