พระไตรปิฎก

๔๙. ปัญญาในความว่าธรรมจริง เป็นสัจจวิวัฏฏญาณ, ๕๐. ปัญญาในความสำเร็จด้วยการกำหนดกายและจิตเข้า ด้วยกัน และด้วยสามารถแห่งความตั้งไว้ซึ่งสุข สัญญาและลหุสัญญา เป็นอิทธิวิธญาณ, ๕๑. ปัญญาในการกำหนดเสียงเป็นนิมิตหลายอย่างหรือ อย่างเดียวด้วยสามารถการแผ่วิตกไป เป็นโสตธาตุ วิสุทธิญาณ, ๕๒. ปัญญาในการกำหนดจริยาคือวิญญาณหลายอย่างหรือ อย่างเดียว ด้วยความแผ่ไปแห่งจิต ๓ ประเภท อย่างเดียวสามารถแห่งความผ่องในแห่งอินทรีย์ทั้ง- หลาย เป็นเจโตปริยญาณ, ๕๓. ปัญญาในการกำหนดธรรมทั้งหลายอันเป็นไปตาม ปัจจัย ด้วยสามารถแห่งความแผ่ไปแห่งกรรมหลาย อย่างหรืออย่างเดียว เป็นบุพเพนิวาสานุสสติญาณ, ๕๔. ปัญญาในความเห็นรูปนิมิตหลายอย่างหรืออย่าง เดียว ด้วยสามารถแห่งแสงสว่าง เป็นทิพจักขุญาณ, ๕๕. ปัญญาในความเป็นผู้มีความชำนาญในอินทรีย์ ๓ ประการ โดยอาการ ๖๔ เป็นอาสวักขยญาณ, ๕๖. ปัญญาในอรรถว่าเป็นสิ่งที่ควรกำหนดรู้ เป็นทุกข- ญาณ,