พระไตรปิฎก

บทว่า ตทชฺฌุเปฺขิตฺวา - วางเฉยสังขารุเบกขานั้น ได้แก่ วางเฉยสังขารุเบกขานั้น ด้วยวิปัสสนาญาณเช่นนั้นอย่างหนึ่ง. ในบท มีอาทิว่า สุญฺตวิหาเรน วา - ด้วยสุญญฺตวิหารสมาบัติ มีความดังต่อ ไปนี้ การอยู่ด้วยวิปัสสนา ๓ ของพระอรหันต์ผู้ประสงค์จะอยู่ด้วย วิปัสสนาวิหารเว้นผลสมาบัติ เห็นความยึดมั่นตนโดยความน่ากลัว จึง น้อมไปใน สุญญตวิหาร เห็นความเสื่อมในสังขารุเบกขา ชื่อว่า สุญญตวิหาร. การอยู่ด้วยวิปัสสนา ๓ ของท่านผู้เห็นสังขารนิมิต โดยความ น่ากลัวแล้วน้อมไปใน อนิมิตตวิหาร เห็นความเสื่อมในสังขารุเบกขา ชื่อว่า อนิมิตตวิหาร. การอยู่ด้วยวิปัสสนา ๓ ของท่านผู้เห็นความ ตั้งมั่นในตัณหา โดยความน่ากลัวแล้วน้อมไปใน อัปปณิหิตวิหาร เห็น ความเสื่อมในสังขารุเบกขา ชื่อว่า อัปปณิหิตวิหาร. ดังที่ท่านกล่าวไว้ ข้างหน้าว่า พระโยคาวจร เมื่อเห็นความยึดมั่นสังขาร นิมิต โดยความน่ากลัวถูกต้องแล้ว ๆ ย่อมเห็น ความเสื่อม เพราะมีจิตน้อมไปในสุญญตนิพพาน ชื่อว่า สุญญตวิหาร. เมื่อเห็นนิมิต โดยความ น่ากลัวถูกต้องแล้ว ๆ ย่อมเห็นความเสื่อม เพราะ มีจิตน้อมไปในอนิมิตตนิพพาน ชื่อว่า อนิมิตต-