พระไตรปิฎก

ในโลกและในโทษ เหมือนความสำคัญว่าเป็นภัยปรากฏในศัตรูผู้เงื้อดาบ เพื่อประหารฉะนั้น. บทว่า อิเมหิ ปฺาสาย อากาเรหิ - ด้วยอาการ ๕๐ นี้ คือ ด้วยอาการ ๕๐ ด้วยสามารถแห่งอาการอย่างละ ๕ ในปัญจกะ ๑๐ มีอัปปรชักขปัญจกะเป็นต้นอย่างหนึ่งๆ. บทว่า อิมานิ ปญฺจินฺทฺริยานิ ได้แก่ อินทรีย์ ๕ มีสัทธินทรีย์ เป็นต้น. บทว่า ชานาติ คือ พระตถาคตย่อมทรงรู้ด้วยพระปัญญา. บทว่า ปสฺสติ คือ ทรงกระทำดุจเห็นด้วยทิพจักษุ. บทว่า อญฺาติ ทรงทราบชัด คือ ทรงทราบด้วยมารยาทแห่งอาการทั้งปวง. บทว่า ปฏิวิชฺฌติ - ทรงแทงตลอด คือ ทรงทำลายด้วยพระปัญญา ด้วย สามารถการเห็นหมดสิ้นมิได้เหลือเป็นเอกเทศ. จบ อรรถกถาอินทริยปโรปริยัตตญาณนิทเทส อาสยานุสยญาณนิทเทส [๒๗๗] ญาณในฉันทะเป็นที่มานอน และกิเลสอันนอนเนื่อง แห่งสัตว์ทั้งหลาย ของพระตถาคต เป็นไฉน ?