พระไตรปิฎก

แห่งธรรมเหล่านั้น และความดับแห่งธรรมเหล่านั้น พระ มหาสมณเจ้ามีปกติตรัสอย่างนี้. เมื่อท่านพระอัสสชิแก้ปัญหาแล้ว ข้าพระองค์นั้นได้บรรลุ ผลที่หนึ่ง เป็นผู้ปราศจากธุลี ปราศจากมลทิน เพราะได้ฟัง คำสอนของพระชินเจ้า. ครั้นข้าพระองค์ได้ฟังคำสอนของพระมุนี ได้เห็นธรรม อันสงสุด จึงหยั่งลงสู่พระสัทธรรม แล้วได้กล่าวคาถานี้ว่า ธรรมนี้เท่านั้น ถ้ามีเพียงเท่านั้น พระองค์ทรงทำให้แจ้ง บทอันไม่เศร้าโศก ที่ข้าพเจ้าไม่ได้พบเห็น ล่วงเวลาไปหลาย หมื่นกัป. ข้าพระองค์แสวงหาธรรมอยู่ ได้เที่ยวไปในลัทธิผิด ประโยชน์นั้นอันข้าพระองค์ได้บรรลุแล้วโดยลำดับ กาลนี้ มิใช่กาลที่เราจะประมาท ข้าพระองค์อันพระอัสสชิให้ยินดี แล้ว เพราะได้บรรลุบทอันไม่หวั่นไหว. ข้าพระองค์เมื่อจะแสวงหาสหาย จึงได้ไปยังอาศรม สหายของข้าพระองค์ สหายเห็นข้าพระองค์จากที่ไกลทีเดียว เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยอิริยาบถ ได้กล่าวคำนี้ว่า ท่านเป็นผู้มีหน้าตาผ่องใส ความเป็นมุนีคงจะปรากฏแน่ ท่านได้บรรลุอมตบทอันดับสนิท ไม่มีการเคลื่อนแลหรือ. ท่านได้เป็นผู้เหมาะสมแก่ความงามมาแล้ว เหมือนช้างถูก แทงด้วยหอกซัดไม่หวั่นไหฉะนั้น ดูก่อนพราหมณ์ ท่าน