Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 70 หน้าที่ 416

เล่ม มมร. 70 หน้า 416 ข้อ 3
เป็นเหมืนฝึกตนแล้ว เป็นผู้สงบระงับในธรรมเครื่องฝึกที่ได้ ฝึกมาแล้ว. เราได้บรรลุอมตบทอันเป็นเครื่องบรรเทาลูกศรคือความโศก ได้แล้ว แม้ตัวท่านก็จงบรรลุอมตบทนั้น พวกเราจงไปยัง สำนักของพระพุทธเจ้ากันเถิด. สหายอันข้าพระองค์ให้ศึกษาดีแล้ว รับคำแล้ว ได้จูงมือ พากันเข้ามายังสำนักของพระองค์ ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นศากย- บุตร ข้าพระองค์ทั้งสองจักบวชในสำนักของพระองค์ จัก อาศัยคำสอนของพระองค์ แล้วเป็นผู้ไม่มีอาสวะอยู่. ท่านโกลิตะ เป็นผู้ประเสริฐด้วยฤทธิ์ ข้าพระองค์ถึงที่สุด แห่งปัญญา ข้าพระองค์ทั้งสองจะร่วมกันทำศาสนาให้งาม ข้าพระองค์มีความดำริยังไม่ถึงที่สุด จึงเที่ยวไปในลัทธิผิด เพราะได้อาศัยทัสสนะของพระองค์ ความดำริของข้าพระองค์ จึงเต็ม. ต้นไม้ตั้งอยู่บนแผ่นดิน มีดอกบานตามฤดูกาล ส่งกลิ่น หอมตลบ ยังสัตว์ทั้งปวงให้ยินดี ฉันใด ข้าแต่พระมหาวีระ- ศากยบุตร ผู้มียศใหญ่ ข้าพระองค์ ก็ฉันนั้น ดำรงอยู่ใน ศาสนธรรมของพระองค์แล้ว ย่อมเบ่งบานในสมัย. ข้าพระองค์แสวงหาดอกไม้คือวิมุตติ เป็นที่พ้นภพสงสาร ย่อมยังสัตว์ทั้งปวงให้ยินดี ด้วยการได้ดอกไม้ คือวิมุตติ. ข้าแต่พระองค์ผู้มีจักษุ เว้นพระมหามุนีเสีย ตลอดพุทธ-
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka