พระไตรปิฎก

อายาตทายกเถราปทานที่ ๘ (๓๘) ว่าด้วยผลแห่งการสร้างศาลาโรงฉัน [๔๐] เมื่อพระโลกนาถพระนามว่าสิขี ผู้ประเสริฐของพวกคน ผู้กล่าว (ยกย่องตน) นิพพานแล้ว เราร่าเริง มีจิตโสมนัส ได้ให้พระสถูปอันอุดม. ในกาลนั้น เราร่าเริงมีจิตโสมนัส ให้คนไปบอกกับนาย ช่างไม้ ให้ทรัพย์แล้ว จ้างให้ทำศาลาโรงฉัน. เราอยู่ในเทวโลกตลอด ๘ กัปโดยไม่สับสนกันเลย ใน กัปที่เหลือ เราท่องเที่ยว ไปสับสนกัน. ยาพิษย่อมไม่กล้ำกรายในกายเรา และศาสตราไม่กระทบ กายเรา เราไม่พึงตายในน้ำ นี้เป็นผลแห่งการสร้างศาลา โรงฉัน. เราปรารถนาฝนเมื่อใด มหาเมฆย่อมยังฝนให้ตกเมื่อนั้น แม้เทวดาทั้งหลายก็ตกอยู่ในอำนาจของเรา นี้เป็นผลแห่งบุญ กรรม. เราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ ๓๐ ครั้ง ใคร ๆ ย่อมไม่ดูหมิ่นเรา นี้เป็นผลแห่งการบุญกรรม. ในกัปที่ ๓๑ แต่กัปนี้ เราได้สร้างศาลาโรงฉันใด ด้วย กรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งกรรมสร้างศาลา โรงฉัน.