Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 32 หน้าที่ 163

<< | หน้าที่ 163 | >>
๘. อายาคทายกเถราปทาน


ประวัติในอดีตชาติของพระอายาคทายกเถระ


(พระอายาคทายกเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)


{๔๐} [๙๔] เมื่อพระผู้มีพระภาคผู้ทรงเป็นที่พึ่งของสัตว์โลกพระนามว่าสิขี ผู้ประเสริฐกว่าเจ้าลัทธิทั้งหลาย เสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว ข้าพเจ้ามีจิตร่าเริงเบิกบานได้ไหว้พระสถูปที่ประเสริฐ

[๙๕] ครั้งนั้น ข้าพเจ้ามีจิตร่าเริงเบิกบาน ได้ให้นายช่างประเมินราคาแล้วจึงจ่ายทรัพย์ จ้างก่อสร้างศาลาโรงฉัน

[๙๖] ข้าพเจ้าอยู่ในเทวโลกถึง ๘ กัป โดยไม่สับสนกันเลย ในกัปที่เหลือ ข้าพเจ้าเวียนว่ายตายเกิดสับสนกันไป

[๙๗] ยาพิษย่อมไม่กล้ำกรายในกายข้าพเจ้า และศัสตราก็ไม่ทำร้ายข้าพเจ้า ข้าพเจ้าย่อมไม่ตายในน้ำ นี้เป็นผลแห่งการสร้างศาลาโรงฉัน

[๙๘] ข้าพเจ้าปรารถนาฝนเมื่อใด มหาเมฆย่อมโปรยปรายฝนตกลงเมื่อนั้น แม้เทวดาทั้งหลายก็อยู่ในอำนาจของข้าพเจ้า นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม

[๙๙] ข้าพเจ้าได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ ๓๐ ชาติ ใคร ๆ ก็ดูหมิ่นข้าพเจ้าไม่ได้ นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม

[๑๐๐] ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ให้สร้างศาลาโรงฉันไว้


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka