Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 71 หน้าที่ 804

เล่ม มมร. 71 หน้า 804 ข้อ 338
บิดาและปู่ เราได้เห็นพระสถูปอันหักพัง หญ้าและเถาวัลย์ ปกคลุมในป่าใหญ่. ครั้นได้เห็นพระสถูปแห่งพระพุทธเจ้าแล้ว ตั้งจิตเคารพ ไว้ว่า พระสถูปนี้แห่งพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด หักพังอยู่ ในป่า. พระสถูปไม่มีอะไรบังแดดฝน ไม่สมควรแก่คนที่รู้คุณ และมิใช่คุณ เราได้แผ้วถางพระสถูปแห่งพระพุทธเจ้าแล้ว จึงจะประกอบการงานอื่น. ครั้นเราแผ้วถางหญ้าต้นไม้และเถาวัลย์ที่พระเจดีย์ ไหว้ ครบ ๘ ครั้งแล้ว กลับไปยังที่อยู่ของตน ด้วยกรรมที่เราทำดี แล้วนั้น และด้วยการตั้งเจตนามั่น เราละกายมนุษย์แล้ว ได้ ไปสู่ชั้นดาวดึงส์. วิมานทองอันบุญกรรมทำไว้ในชั้นดาวดึงส์นั้น สวยงาม เลื่อมประภัสสร สูง ๖ โยชน์ กว้าง ๓๐ โยชน์. เราได้เสวยรัชสมบัติในเทวโลก ๓๐๐ ครั้ง และได้เป็น พระเจ้าจักรพรรดิ ๒๕ ครั้ง. ครั้งเมื่อเราท่องเที่ยวอยู่ในภพน้อยภพใหญ่ ย่อมได้โภค- สมบัติมาก ความพร่องในโภคสมบัติไม่มีแก่เราเลย นี้เป็น ผลแห่งการแผ้วถาง เมื่อเราไปในป่าใหญ่ด้วยคานหามหรือด้วยคอช้าง เรา ไปสู่ทิศใด ๆ ในทิศนั้น ๆ ป่าย่อมสำเร็จเป็นที่พึ่งพักได้.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka