Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 71 หน้าที่ 1000

เล่ม มมร. 71 หน้า 1000 ข้อ 412
ในเรื่องนั้น ท่านเป็นบุตรของเศรษฐี การได้อยู่ในสุวรรณ- ปราสาท การได้อยู่เพียบพร้อมด้วยกามคุณ ๕ การได้รู้ถึงศิลปะทุกอย่าง ของผู้อยู่ในทุกถิ่น และการมาคบหาสมาคมกัน (ทั้งหมด) จัดว่าเป็น ความแปลกกันแล. จบอรรถกถาชตุกัณณิกเถราปทาน อุเทนเถราปทานที่ ๑๐ (๔๑๐) ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกบัวบาน [๔๑๒] ภูเขาชื่อปทุม ตั้งอยู่ในที่ไม่ไกลจากภูเขาหิมวันต์ เราทำ อาศรม สร้างบรรณศาลาอย่างดีไว้ใกล้ภูเขาปทุมนั้น. ที่ใกล้ภูเขานั้น มีแม่น้ำท่าน้ำราบเรียบ น่ารื่นรมย์ใจ น้ำ ใสแจ๋ว เย็นจืดสนิท น้ำไหลอยู่เป็นนิตย์. ในกาลนั้น ปลาฉลาด ปลากระบอก ปลาสวาย ปลาเค้า และปลาตะเพียน อยู่ในแม่น้ำ ย่อมทำแม่น้ำให้งาม. ดาดาษไปด้วยต้นมะม่วง ต้นหว้า ต้นกุ่ม ต้นหมากเม่า ต้นราชพฤกษ์ ต้นแคฝอย ย่อมทำอาศรมของเราให้งาม. ต้นปรู ต้นมะกล่ำหลวง ต้นกระทุ่ม ต้นกาหลง ดอกกำลัง บาน กลิ่นหอมฟุ้งไป ย่อมทำอาศรมของเราให้งาม. ต้นคำ ต้นสน ต้นกระทุ่ม หตฺถปาตา๑ จ กำลังดอกบาน กลิ่นหอมตลบอบอวล ย่อมทำอาศรมของเราให้งาม. ๑. ม. อฏฺงฺคาปิ.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka