Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 37

เล่ม มมร. 72 หน้า 37 ข้อ 13
ในเมื่อเราเข้าป่าแล้วต้องการนั่ง บัลลังก์ ดุจว่ารู้ความดำริของเรา ในเมื่อเราอยู่ท่ามกลางน้ำต้องการที่นั่ง บัลลังก์ดังจะรู้ความดำริของเรา ตั้งขึ้นใกล้ ๆ เราจะเข้าถึงกำเนิดใด ๆ คือ เป็นเทวดา หรือมนุษย์ ในกำเนิดนั้น ๆ บัลลังก์ตั้งแสน ย่อม แวดล้อมเราอยู่ทุกเมื่อ เราจะท่องเที่ยวอยู่แต่ในสองภพ คือ ใน เทวดาและมนุษย์ และจะเกิดในสองสกุล คือ กษัตริย์และพราหมณ์ เราถวายอาสนะอันหนึ่งในเขตบุญอัน ยอดเยี่ยม รู้ทั่วถึงบัลลังก์ คือ ธรรมแล้ว เป็นผู้ ไม่มีอาสนะอยู่ ในกัปที่แสน แต่กัปนี้เราได้ถวายทาน ใดในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลของอาสนะอันหนึ่ง เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว. . . . คำสอน ของพระพุทธเจ้า เราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระเอกาสนทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วย ประการฉะนี้แล. จบเอกาสนทายกเถราปทาน
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka