พระไตรปิฎก

ในกัปที่ ๕๕ ข้าพระองค์ได้เป็นพระเจ้า จักรพรรดิ ผู้เป็นใหญ่ในชมพูทวีป มีมหาสมุทร ๔ เป็นขอบเขต ชำนะแล้ว ครั้งนั้น พระนครของข้าพระองค์ เป็น เมืองมั่งคั่ง เจริญสร้างสรรอย่างสวยงาม ยาว ๓๐ โยชน์ กว้าง ๒๐ โยชน์ พระนครชื่อโศภน อันวิสสุกรรมเทพบุตร นิรมิตให้ นครนั้นสงัดจากเสียง ๑๐ อย่าง ประ- กอบด้วยกังสดาลเสียงไพเราะ ในพระนครนั้นไม่มีเครือเถา ไม้ และดิน เลย สำเร็จด้วยทองคำล้วน ๆ ทีเดียว โชติช่วงอยู่ ตลอดกาลเนืองนิตย์ พระนครนั้นล้อมด้วยกำแพง ๔ ชั้น ๓ ชั้น สำเร็จด้วยแก้วมณี ส่วนตรงกลางวิสสุกรรมเทพ- บุตรได้เนรมิตถ่องแถวต้นตาลไว้ สระโบกขรณีตั้งหมื่นปกคลุมไปด้วยปทุม และอุบล ดารดาษไปด้วยบุณฑริกเป็นต้น หอม กรุ่นไปด้วยกลิ่นนานาชนิด ในกัปที่ ๙๔ แต่กัปนี้ ข้าพระองค์ได้ ทรงคบเพลิงใด ด้วยกรรมนั้น ข้าพระองค์ไม่รู้จัก ทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการทรงคบเพลิงไว้