พระไตรปิฎก

ในกัปที่ ๒,๖๐๐ จักไปสู่ความเป็นมนุษย์ จักได้เป็นพระเจ้าจักพรรดิผู้ทรงมหิฤทธิ์ มี มหาสมุทรทั้ง ๔ เป็นขอบเขต วิสสุกรรมเทพบุตร เนรมิตพระนครอันนามว่า เวกระ ให้ พระนคร นั้นจักสำเร็จด้วยทองล้วน ๆ ประดับประดาด้วย รัตนะนานาชนิด เขาจักท่องเที่ยวไปยังกำเนิด ทั้งหลายโดยอุบายนี้เทียว เขาจักเป็นผู้ถึงความสุขในทุกภพ คือ ในความเป็นเทวดาหรือมนุษย์ เมื่อถึงภพสุดท้าย เขาจักเป็นบุตรพราหมณ์ จักออกบวชเป็นบรรพชิตจักเป็นผู้ถึงฝั่ง อภิญญาไม่มีอาสวะ ปรินิพพาน พระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสุเมธะผู้นำ ของโลก ครั้นตรัสดังนี้ เมื่อเรากำลังเพ่งมองอยู่ ได้เสด็จเหาะไปในอากาศ ด้วยกรรมที่ทำไว้ดีแล้ว และด้วย ความตั้งเจตนาไว้ เราละร่างมนุษย์แล้วได้เข้าถึง สวรรค์ชั้นดุสิต จุติจากดุสิตแล้ว ไปเกิดในครรภ์ของ มารดา ในครรภ์ที่เราอยู่ ไม่มีความบกพร่อง ด้วยโภคทรัพย์แก่เราเลย เมื่อเรายังอยู่ในครรภ์ของมารดา ข้าว น้ำ โภชนาหารเกิดตามความปรารถนาแก่มารดา ของเราตามชอบใจ