Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 135

เล่ม มมร. 72 หน้า 135 ข้อ 77
ถามว่า แผ่นดินบันลือลั่น ดุจโคอุสภะ คำรณ ดุจมฤคราช ร้องดุจจระเข้ จักมีผลเป็นอย่างไร. เราตอบว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระ- องค์ใดที่เราประกาศ ณ ที่ใกล้พระสถูปคือกอง- ทราย บัดนี้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้มีโชค เป็น ศาสดาพระองค์นั้น เสด็จลงสู่พระครรภ์พระ- มารดาแล้ว. เราแสดงธรรมกถาแก่พวกศิษย์เหล่านั้น แล้ว กล่าวสดุดีพระมหามุนี ส่งศิษย์ของตนไป แล้ว นั่งขัดสมาธิ ก็เราเป็นผู้สิ้นกำลังนอนเจ็บหนัก ระลึก ถึงพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด ทำกาลกิริยา ณ ที่ นั้นเอง ครั้งนั้น ศิษย์ทุกคนพร้อมกันทำเชิง ตะกอนแล้ว ยกซากศพของเราขึ้นเชิงตะกอน พวกเขาล้อมเชิงตะกอน ประนมอัญชลี เหนือเศียร อันลูกศรคือ ความโศกครอบงำ ชวน กันมาคร่ำครวญ เมื่อศิษย์เหล่านั้นพิไรรำพันอยู่ เราได้ ไปใกล้เชิงตะกอน สั่งสอนพวกเขาว่า เราคือ อาจารย์ของท่าน แน่ะท่านผู้มีปัญญาดีทั้งหลาย ท่านทั้งหลายอย่าได้เศร้าโศกเลย
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka