Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 136

เล่ม มมร. 72 หน้า 136 ข้อ 77
ท่านทั้งหลายควรเป็นผู้ไม่เกียจคร้าน พยายามในประโยชน์ของตน ทั้งกลางคืนและ กลางวัน ท่านทั้งหลายอย่าได้ประมาท ควรทำ ขณะเวลาให้ถึงเฉพาะ เราพร่ำสอนศิษย์ของตนแล้วกลับไปยัง เทวโลก เราได้อยู่ในเทวโลกถึง ๑๘ กัป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕๐๐ ครั้ง และ ได้เสวยราชสมบัติในเทวโลกเกินร้อยครั้ง ในกัปที่เหลือ เราได้ท่องเที่ยวไปอย่าง สับสน แต่ก็ไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการ ก่อเจดีย์ทราย ในเดือนที่ดอกโกมุทบาน ต้นไม้เป็นอัน มากต่างก็ออกดอกบานฉันใด เราก็เป็นผู้อันพระ- ศาสดาผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ให้บานแล้วใน สมัย ฉันนั้นเหมือนกัน ความเพียรของเรานำธุระน้อยใหญ่ไป นำ เอาธรรมที่เป็นแดนเกษมจากโยคะมา เราตัด กิเลสเครื่องผูก ดังช้างตัดเชือกแล้ว ฉะนั้น เป็น ผู้ไม่มีอาสวะอยู่ ในกัปที่แสนแต่กัปนี้ เราได้สรรเสริญ พระพุทธเจ้าใด ด้วยการสรรเสริญนั้น เราไม่รู้จัก ทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสรรเสริญ
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka