พระไตรปิฎก

กณิการวรรคที่ ๕๑ ตีณิกณิการปุปผิยเถราปทานที่ ๑ (๕๐๑) ว่าด้วยผลแห่งการถวายดอกกรรณิการ์ [๙๑] พระสัมพุทธเจ้าพระนามว่า สุเมธะ มีพระมหาปุริสลักษณะอันประเสริฐ ๓๒ ประการ พระองค์ทรงประสงค์ความสงัด จงเสด็จไปป่า หิมพานต์ พระมุนีผู้มีเลิศ ประกอบด้วยพระกรุณา เป็นอุดมบุรุษ เสด็จถึงป่าหิมพานต์แล้ว ประทับ นั่งขัดสมาธิ ครั้งนั้น เราเป็นวิทยาธรสัญจรไปใน อากาศ เราถือตรีศูลซึ่งกระทำไว้ดีแล้วเหาะไปใน อัมพร พระพุทธเจ้าส่องสว่างอยู่ในป่า เหมือน ไฟบนยอดภูเขา เหมือนพระจันทร์ในวันเพ็ญ และเหมือนต้นพระยารังที่มีดอกบานฉะนั้น เราออกจากป่าเหาะไปตามพระรัศมีพระ- พุทธเจ้าเห็นคล้ายกับสีของไฟที่ไหม้อ้อ ยังจิต ให้เลื่อมใส