Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 209

เล่ม มมร. 72 หน้า 209 ข้อ 120
ผู้มีจิตผ่องแผ้วในธรรมทั้งปวง พระสงฆ์เป็นผู้ ประกอบด้วยความเพียร มียศ ถึงความสุข งด งามรุ่งเรือง น่ารักน่าชม เป็นผู้กล่าวไม่ดูหมิ่นดู แคลนไม่มีโทษ และเป็นผู้มีปัญญา ขวนขวายในธรรมที่เป็นที่สิ้นกิเลส สำหรับผู้ภักดีต่อพระพุทธเจ้าได้นิพพานโดยง่าย เราจักกล่าวถึงเหตุของพวกเรา เชิญท่านทั้งหลาย ฟังเหตุนั้นตามเรื่อง เราถวายบังคมก็เพราะค้นพบพระยศของ พระผู้มีพระภาคเจ้าที่มีอยู่ เพราะฉะนั้น แม้เรา จะเกิดในภพใด ๆ ก็ย่อมเป็นผู้มียศในภพนั้น ๆ เราสรรเสริญพระพุทธเจ้า ผู้ทำที่สุด ทุกข์ และพระธรรมอันสงบระงับ อันปัจจัยมิได้ ปรุงแต่ง จึงได้เป็นผู้ถึงความสุข เพราะฉะนั้น พระพุทธเจ้าจึงขอว่า ทรงประทานความสุขแก่ สัตว์ทั้งหลาย เรากล่าวสรรเสริญคุณของพระพุทธเจ้า ว่ามีทั้งส่วนพระองค์และที่เป็นประโยชน์แก่คนอื่น จึงเป็นผู้ประกอบด้วยปีติในพระพุทธเจ้า เพราะ ฉะนั้น เราจึงเป็นผู้มีความงดงาม เมื่อเรากล่าว สรรเสริญพระคุณ ชื่อว่าชมเชยพระผู้นำ ซึ่งทรง ชำนะมาร ล่วงเสียซึ่งเดียรถีย์ ครอบงำเดียรถีย์ ถึง เสียได้ เพราะฉะนั้น เราจึงเป็นคนมีความรุ่งเรือง
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka