พระไตรปิฎก

จงดูฤาษีผู้ประเสริฐนี้ ซึ่งเป็นผู้มีผิวพรรณ เหมือนทองคำ ที่ไล่มลทินออกแล้ว มีโลมชาติ ชุนชันและใจโสมนัส ยืนประนมอัญชลีนิ่งไม่ไหว ติง ร่าเริง มีนัยน์ตาเต็มดี มีอัธยาศัยน้อมไปใน คุณของพระพุทธเจ้า มีธรรมเป็นธง หทัยร่าเริง เหมือนกับถูกรดด้วยน้ำอมฤต เขาได้สดับคุณของกัจจายนภิกษุแล้ว จึง ได้ปรารถนาฐานันดรนั้น ในอนาคตกาล ฤาษี ผู้นี้จักได้เป็นธรรมทายาทของพระโคดมมหามุนี เป็นโอรสอันธรรมเนรมิต จักเป็นพระสาวกของ พระศาสดา มีนามชื่อว่ากัจจายนะ เขาจักเป็นพหูสูต มีญาณใหญ่ รู้อธิบาย แจ้งชัด เป็นนักปราชญ์ จักถึงฐานันดรนั้น ดัง ที่เราได้พยากรณ์ไว้แล้ว ในกัปที่แสนแต่กัปนี้ เราได้ทำกรรม ใดในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้นเราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา เราท่องเที่ยวอยู่แต่ในสองภพ คือ ใน เทวดาและมนุษย์ คติอื่นเราไม่รู้จัก นี้เป็นผลแห่ง พุทธบูชา เราเกิดในสองสกุล คือ สกุลกษัตริย์และ สกุลพราหมณ์ เราไม่เกิดในสกุลที่ต่ำทราม นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา