พระไตรปิฎก

พระองค์ทรงแสดงธรรมอันไพเราะ ซึ่ง ประกอบด้วยสัจจะ ๔ ทรงฉุดขึ้นซึ่งหมู่สัตว์ที่จม อยู่ในเปือกตมคือโมหะ ครั้งนั้น เราเป็นดาบสสัญจรไปแต่คนเดียว มีป่าหิมพานต์เป็นที่อยู่อาศัย เมื่อไปสู่มนุษย์โลก ทางอากาศ ก็ได้พบพระพิชิตมาร เราได้เข้าไปเฝ้า พระองค์แล้วสดับพระธรรมเทศนาของพระธีรเจ้า ผู้ทรงพรรณนาคุณอันใหญ่ของพระสาวกอยู่ว่า เราไม่เห็นสาวกองค์อื่นใดในธรรมวินัยนี้ ที่จะเสมอเหมือนกับกัจจายนภิกษุนี้ ผู้ซึ่งประกาศ ธรรมที่เราแสดงแล้วแต่โดยย่อได้โดยพิสดาร ทำ บริษัทและเราให้ยินดี เพราะฉะนั้น กัจจายนภิกษุนี้ จึงเลิศ ในการกล่าวซึ่งอรรถแห่งภาษิต ที่เรากล่าวไว้แต่ โดยย่อนั้นได้โดยพิสดาร ภิกษุทั้งหลาย ท่าน ทั้งหลายจงทรงจำไว้อย่างนี้เถิด ครั้งนั้น เราได้ฟังพระดำรัสอันรื่นรมย์ ใจแล้ว เกิดความอัศจรรย์ จึงไปป่าหิมพานต์นำ เอากลุ่มดอกไม้มาบูชาพระผู้เป็นที่พึ่งของโลก แล้วปรารถนาฐานันดรนั้น ครั้งนั้น พระผู้เป็น ที่อยู่แห่งสรณะ ทรงทราบอัธยาศัยของเราแล้ว ได้ทรงพยากรณ์ว่า