Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 293

เล่ม มมร. 72 หน้า 293 ข้อ 127
ประมาณเท่านั้น ได้ทรงยังประชุมชนเป็นอันมาก ให้ข้ามพ้นวัฏสงสารไปได้ ครั้งนั้น เราเป็นพราหมณ์ผู้เรียนจบ ไตรเพท ชาวพระนครหังสวดี ได้เข้าไปเฝ้า พระพุทธเจ้าผู้เลิศกว่าโลกทั้งปวง แล้วสดับพระ- ธรรมเทศนา ครั้งนั้น พระธีรเจ้าพระองค์นั้น ทรง ตั้งสาวกผู้แตกฉานในปฏิสัมภิทา ฉลาดในอรรถ ธรรม นิรุตติและปฏิภาณ ในตำแหน่งเอตทัคคะ เราได้ฟังดังนั้นแล้วก็ชอบใจ จึงได้นิมนต์พระ- ชินวรเจ้าพร้อมด้วยพระสาวก ให้ครองผ้าแล้ว ถึง ๗ วัน ในกาลนั้น เรายังพระพุทธเจ้าผู้เปรียบ ด้วยสาคร พร้อมทั้งพระสาวก ให้ครองผ้าแล้ว หมอบลงแทบบาทมูล ปรารถนาฐานันดรนั้น ลำดับนั้น พระพุทธเจ้าผู้เลศกว่าโลกได้ ตรัสว่า จงดูพราหมณ์ผู้สูงสดที่หมอบอยู่แทบเท้า ผู้นี้มีรัศมีเหมือนกลับดอกบัว พราหมณ์นี้ปรารถนา ตำแหน่งแห่งภิกษุผู้แตกฉาน ซึ่งเป็นตำแหน่ง ประเสริฐสุด เพราะการบริจาคทานด้วยศรัทธา นั้นและเพราะการสดับพระธรรมเทศนา
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka