Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 301

เล่ม มมร. 72 หน้า 301 ข้อ 128
ประมาณเท่านั้น ได้ทรงยังประชุมชนเป็นอันมาก ให้ข้ามพ้นวัฏสงสารไปได้ ครั้งนั้นเราเป็นพราหมณ์ชาวเมื่อหังสวดี อันชนสมมติว่าเป็นคนประเสริฐ ได้เข้าไปเฝ้า พระพุทธเจ้าผู้ส่องโลก แล้วสดับพระธรรมเทศนา ครั้งนั้น เราได้ฟังพระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงตั้งสาวกของพระองค์ในตำแหน่งเอตทัคคะ ในที่ประชุมใหญ่ ก็ชอบใจจึงนิมนต์พระมหาชิน- เจ้ากับบริวารเป็นอันมาก แล้วได้ถวายทานพร้อม กันกับพราหมณ์อีก ๑,๐๐๐ คน ครั้นแล้วเราได้ถวายบังคมพระผู้มีพระ- ภาคเจ้า ผู้นายก ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง เป็นผู้ร่าเริง ได้กราบทูลว่า ข้าแต่พระมหาวีรเจ้าด้วยความเชื่อใน พระองค์และด้วยอธิการคุณ ขอให้ข้าพระองค์ ผู้เกิดในภพนั้น ๆ มีบริษัทมากเถิด ครั้งนั้น พระศาสดาผู้มีพระสุรเสียง เหมือนคชสารคำรณ มีพระสำเนียงเหมือนนก การเวกได้ตรัสกะบริษัทว่า จงดูพราหมณ์ผู้นี้ ผู้มี วรรณะเหมือนทองคำ แขนใหญ่ ปากและตา
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka