Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 304

เล่ม มมร. 72 หน้า 304 ข้อ 128
มาก ภัตมีรสอันประณีต เสนาสนะอันน่ารื่นรมย์ และเภสัชที่เป็นประโยชน์ ที่ตนให้เกิดขึ้นโดย ชอบธรรมแก่พระมุนีพร้อมทั้งพระสงฆ์ อุปัฏฐาก พระองค์ด้วยจิตเมตตาตลอดกาล ครั้นพระศาสดา ผู้เลิศพระองค์นั้นเสด็จนิพพานแล้ว เราได้ทำการ บูชาตามลำพัง เราทุกคนจุติจากอัตภาพนั้นแล้ว ไปสู่ สวรรค์ชั้นดาวดึงส์เสวยมหันต์สุขในดาวดึงส์นั้น นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา เมื่อเรากำลังท่องเที่ยวอยู่ในภพเป็นเหมือน นายช่างดอกไม้ ได้ดอกไม้แล้วแสดงชนิดแห่ง ดอกไม้แปลก ๆ มากมายฉะนั้น ได้เกิดเป็น พระเจ้าวิเทหราช เพราะถ้อยคำของคุณาเจลก เราจึงมี อัธยาศัยอันมิจาฉาทิฏฐิกำจัดแล้วขึ้นสู่ทางนรก ไม่ เอื้อเฟื้อโอวาทของธิดาเราผู้ชื่อว่ารุจา เมื่อถูกพรหมนารทะสั่งสอนเสียมากมาย จึงละความเห็นที่ชั่วช้าเสียได้ บำเพ็ญกุศลกรรมบถ ๑๐ ให้บริบูรณ์โดย พิเศษ ละทิ้งร่างกายแล้วได้ไปสวรรค์เหมือนไป ที่อยู่ของตัว ฉะนั้น
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka