Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 311

เล่ม มมร. 72 หน้า 311 ข้อ 129
ครั้งนั้นอายุของสัตว์แสนปี พระชินสีห์ พระองค์นั้นเมื่อดำรงพระชนม์อยู่โดยกาลประมาณ เท่านั้น ได้ทรงยังประชุมชนเป็นอันมากให้ข้าม พ้นวัฏสงสารไปได้ ครั้งนั้น เราเป็นพราหมณ์ชาวพระนคร หังสวดี ผู้เรียนจบไตรเพท ได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มี พระภาคเจ้าผู้ประเสริฐ ว่านรชนทรงมีความเพียร ใหญ่ ทรงแกล้วกล้าในบริษัท กำลังทรงแต่งตั้ง ภิกษุผู้มีปฏิภาณไว้ในตำแหน่งเอตทัคคะ แล้วได้ ฟังพระธรรมเทศนา ครั้งนั้น เราทำสักการะในพระโลกนายก พร้อมทั้งพระสงฆ์ แล้วหมอบศีรษะลงแทบพระ- บาทปรารถนาฐานันดรนั้น ลำดับนั้นพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้มีพระรัศมี ซ่านออกจากพระองค์ดุจลิ่มทองสิงคีได้ตรัสกะเรา ด้วยพระสุรเสียงอันเป็นที่ตั้งแห่งควานยินดีมีปรกติ นำไปส่งมลทินคือกิเลสว่า ท่านจงเป็นผู้มีความสุขมีอายุยืนเถิด ปณิ- ธานความปรารถนาของท่านจงสำเร็จเถิด สักการะ ที่ท่านทำในเรากับพระสงฆ์ ก็จงมีผลไพบูลย์ยิ่ง เถิด
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka