พระไตรปิฎก

นครราชคฤห์อันอุดม ได้ถวายภิกษาทัพพีหนึ่ง แก่ท่านพระสารีบุตรผู้คงที่ ในเวลาเราแก่เฒ่า เราอาศัยวัดอยู่ ใคร ๆ ไม่ยอมบวชให้เรา ผู้ชรา หมดกำลังเรี่ยวแรง เพราะฉะนั้น ครั้งนั้น เราเป็นผู้เป็นคนยาก เข็ญจึงเป็นผู้ปราศจากผิวพรรณ เศร้าโศก พระ- มหามุนีผู้ประกอบด้วยพระมหากรุณาทอดพระเนตร เห็นเข้า จึงตรัสถามเราว่า ลูกไฉนจึงเศร้าโศก จงบอกถึงโรคที่เกิด ในจิตของเจ้า เราได้กราบทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้ มีความเพียร ข้าพระองค์ไม่ได้บวชในศาสนา ของพระองค์ ซึ่งพระองค์ตรัสดีแล้ว เพราะเหตุนั้นข้าพระองค์จึงมีความเศร้า- โศก ข้าแต่พระนายก ขอพระองค์จงเป็นที่พึ่ง ของข้าพระองค์ด้วยเถิด ครั้งนั้น พระมหามุนีผู้ สูงสุดได้รับสั่งให้เรียกภิกษุมาประชุมพร้อมแล้ว ตรัสถามว่า ผู้ที่นึกถึงอธิการของพราหมณ์นี้ได้มีอยู่ จงบอกมา เวลานั้น พระสารีบุตรได้กราบทูลว่า ข้าพระองค์นึกถึงอธิการของเขาได้อยู่