Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 333

เล่ม มมร. 72 หน้า 333 ข้อ 133
ครั้งนั้น เราเป็นกษัตริย์ในพระนครหังส- วดี ได้ยินพระพิชิตมารตรัสถึงคุณเป็นอันมากของ พระสาวก ดังนั้น จึงได้นิมนต์พระชินสีห์พร้อม ทั้งพระสาวก ให้เสวยและฉันถึง ๗ วัน ครั้น ถวายมหาทานแล้วก็ได้ปรารถนาฐานันดรนั้น พระธีรเจ้าผู้ประเสริฐกว่าบุรุษ ทอดพระ- เนตรเห็นเราหมอบอยู่แทบพระบาทในคราวนั้น จึงได้ตรัสพระดำรัสด้วยพระสุรเสียงอันดัง ลำดับนั้น มหาชน ทวยเทพ คนธรรพ์ พรหมผู้มีฤทธิ์มากและสมณพราหมณ์ ผู้ใคร่จะฟัง พระพุทธพจน์ ต่างประณตน้อมถวายนมัสการ ทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นบุรุษผู้เป็นอาชาไนย ข้าพระองค์ทั้งหลายขอนอบน้อมแด่พระองค์ ข้า แต่พระองค์ผู้เป็นอุดมบุรุษ ข้าพระองค์ทั้งหลาย ขอนอบน้อมแด่พระองค์ พระมหากษัตริย์ได้ถวายทานกว่า ๗ วัน ข้าพระองค์ทั้งหลายประสงค์จะฟังผลของมหาทาน นั้น ข้าแต่พระมหามุนีขอได้ทรงโปรดพยากรณ์ เถิด ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสว่า ท่านทั้งหลายจงคอยสดับภาษิตของเรา ทักษิณาที่
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka