Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 530

เล่ม มมร. 72 หน้า 530 ข้อ 154
ข้าแต่พระมหามุนี อาสนะนี้ดิฉันปูลาด ไว้ถวายท่าน ขอท่านได้โปรดอนุเคราะห์นั่งบน อาสนะของดิฉันเถิด พระสมณะผู้ฝึกตนดีแล้วมีใจบริสุทธิ์ ได้นั่งลงบนอาสนะนั้น ดิฉันรับบาตรของท่าน แล้ว ได้ถวายบิณฑบาตตามที่ตนหุงต้มไว้ เพราะกรรมที่ทำไว้ดีแล้วนั้น และเพราะ การตั้งเจตน์จำนงไว้ ดิฉันสละร่างมนุษย์แล้วได้ไป สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ วิมานที่บุญกรรมสร้างให้ดิฉันอย่างสวย- งามในดาวดึงส์นั้น สูง ๖๐ โยชน์ กว้าง ๓๐ โยชน์ ได้ถูกสร้างขึ้นแล้วเพราะอาสนะ บัลลังก์ของดิฉันมีหลายอย่างต่าง ๆ ชนิด สำเร็จด้วยทองก็มี ด้วยแก้วมณีก็มี ด้วยแก้ว ผลึกก็มี ด้วยแก้วปทุมราชก็มี บัลลังก์ของดิฉัน ปูลาดด้วยนวมก็มี ด้วยผ้าลาดอันวิจิตรด้วยรูป ราชสีห์และเสือโคร่งเป็นต้นก็มี ด้วยผ้าลาดทอ ด้วยไหมประดับแก้วอันวิจิตรก็มี ด้วยเครื่องลาด มีขนยาวชายด้านเดียวก็มี เมื่อใด ดิฉันต้องการจะเดินทาง เมื่อนั้น ดิฉันย่อมเป็นผู้เพียบพร้อมด้วยการรื่นเริงสนุก- สนาน ไปสู่ที่ที่ดิฉันปรารถนา พร้อมกับบัลลังก์ อันประเสริฐ
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka