พระไตรปิฎก

ดิฉันตั้งจิตอันประกอบด้วยความเคารพ ไว้ ประนมอัญชลีเหนือเศียรเกล้า สำแดงถึง ความโสมนัส แล้วคิดอย่างนี้ในทันใดนั้นว่า ถ้าพระพุทธเจ้าเป็นผู้มีพระคุณนับไม่ได้ ไม่มีบุคคลอื่นเปรียบเสมอจริงไซร้ ขอให้แสดง ปาฏิหาริย์แก่เราเถิด ขอให้ไม้โพธิ์นี้จงเปล่งรัศมี ในทันไดนั้นเอง ไม้โพธิ์ก็ได้โพลงไป ทั่วพร้อมกับที่ดิฉันนึก รัศมีนั้นสำเร็จด้วย สีทองล้วน ไพโรจน์ไปทั่วทิศ ดิฉันนั่งอยู่ที่โคนโพธิ์นั้น ๗ คืน ๗ วัน เมื่อถึงวันเป็นคำรบ ๗ ดิฉันได้ทำการบูชาด้วย ประทีป ประทีป ๕ ดวงลุกโพรงรอบอาสนะ ครั้งนั้นประทีปของดิฉันลุกโพลงอยู่ จนถึงเวลา พระอาทิตย์อุทัย เพราะกรรมที่ทำไว้ดีนั้น และเพราะการ ตั้งเจตน์จำนงไว้ ดิฉันละร่างมนุษย์แล้วได้ไป สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ วิมานที่บุญกรรมสร้างสรรให้ดิฉันอย่าง สวยงาม ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์นั้น เรียกว่า ปัญจทีปวิมาน สูง ๖๐ โยชน์ กว้าง ๓๐ โยชน์ มีประทีปนับไม่ถ้วนส่องแสงสว่างล้อม ดิฉัน ทั่วเทพพิภพโชติช่วงด้วยแสงประทีป