Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 583

เล่ม มมร. 72 หน้า 583 ข้อ 159
ข้าแต่พระมหามุนี อธิการเป็นอันมาก ที่หม่อมฉันแสดงแล้วในพระพิชิตมารผู้ประเสริฐ แล้วทั้งหลายในปางก่อน โดยความพินาศไปแห่ง มัจฉริยะที่สู้รบกันเพื่อประโยชน์แก่พระองค์. ข้าแต่พระมหามุนีผู้มีความเพียรมาก ขอ พระองค์จงทรงระลึกถึงกุศลกรรมเก่าของหม่อม- ฉัน และบุญที่หม่อมฉันสั่งสมไว้เพื่อประโยชน์ แก่พระองค์. ข้าแต่พระมหาวีรเจ้า เมื่อพระองค์ทรง ละเว้นอนาจารในสถานที่ไม่ควรอบรมพระญาณ ให้แก่กล้าอยู่ ชีวิตอันสูงสุดหม่อมฉันสละแล้ว เพื่อประโยชน์แก่พระองค์ ข้าแต่พระมหามุนี พระองค์ได้ประทาน ชีวิตแก่หม่อมฉันหลายหมื่นโกฏิกัป แม้หม่อมฉัน ก็บริจาคชีวิตของหม่อมฉัน เพื่อประโยชน์แก่ พระองค์. ข้าแต่พระองค์ผู้มีฤทธิ์มิได้มีสิ่งอะไร เปรียบปาน มีพระวิริยะก้าวหน้า ในกาลนั้น หม่อมฉันอัศจรรย์ใจทุกอย่าง ประนมกรอัญชลี ด้วยเศียรเกล้า ได้ทูลว่า กรณียกิจนี้หม่อมฉัน ได้ทำแล้ว.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka