พระไตรปิฎก

แต่โจรนั้นพาดิฉันผู้ช่วยขนเครื่องบวง- สรวงไปที่ภูเขามีเหวเป็นที่ทิ้งโจร คิดจะฆ่าดิฉัน ด้วยความโลภในเครื่องประดับของดิฉัน เวลา นั้น ดิฉันจะรักษาชีวิตของตัวไว้จึงประนมมือไหว้ โจรผู้เป็นศัตรูเป็นอย่างดีแล้วกล่าวว่า นายผู้เจริญ สร้อยทองคำ แก้วมุกดา และแล้วไพฑูรย์ เป็นอันมากทั้งหมดนี้ นายเอา ไปเถิด และจงประกาศว่าฉันเป็นทาสีเถิด แน่ะนางงาม จงตายเสียเถิด อย่ามัว รำพันนักเลย เรามุ่งจะฆ่านางผู้มาถึงป่าแล้ว ตั้งแต่ฉันระลึกถึงตัวได้ถึงความเป็นผู้รู้ ชัดแล้ว ฉันไม่รู้จักบุรุษอื่นว่าเป็นที่รักยิ่งกว่านาย มาเถิด ฉันจักขอกอดนาย ทำประทักษิณแล้วจะ ไหว้นาย เพราะนายกับดิฉันจะไม่ได้ร่วมกัน ต่อไป ในที่ทุกแห่ง ใช่ว่าบุรุษเท่านั้น จะเป็น บัณฑิต ถึงสตรีเป็นบัณฑิตเฉลียวฉลาดในที่ นั้น ๆ และในที่ทุกแห่ง ใช่ว่าบุรุษเท่านั้นจะ เป็นบัณฑิตคิดความได้ว่องไว ใช่ว่าบุรุษจะคิด เหมาะสมในเรื่องเดียวเร็วพลัน ดิฉันฆ่าศัตรูได้ ในครั้งนั้น ก็เพราะเนื่องด้วยปัญญาเต็มอยู่ในจิต