Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 673

เล่ม มมร. 72 หน้า 673 ข้อ 172
ข้าแต่พระมหามุนี หม่อมฉันทั้งหลาย ย่อมไม่เห็นแผ่นดินที่เขาไม่ตกแต่ง แต่ไม่เห็น ภาคพื้นที่เป็นทางเดินลื่น แม้ตลอดกาลทั้งปวง เมื่อหม่อมฉันทั้งหลายอยู่ในอาคารสถาน ประชุมชนก็นำสักการะทุกอย่างมาให้ตลอดกาลก่อน ทั้งปวง เพราะผลแห่งกุศลกรรมในกาลก่อน หม่อมฉันทั้งหลายละอาคารสถานแล้ว บวชเป็นภิกษุณี ข้ามพ้นทางสงสารได้แล้ว บัดนี้ ภพใหม่มิได้มีอีก พวกทายกทายิกาหลายพันแต่ที่นั้น ๆ นำจีวร บิณฑบาต เสนาสนะและเภสัชปัจจัยมา ให้เสมอไป หม่อมฉันทั้งหลายเผากิเลสทั้งหลายแล้ว . . .คำสอนของพระพุทธเจ้าหม่อมฉันทั้งหลายได้ ทำเสร็จแล้ว. ทราบว่า ท่านพระภิกษุณีบุตรีพราหมณ์ ๘๔,๐๐๐ ได้กล่าวคาถาเหล่านี้ เฉพาะพระพักตร์พระผู้มีพระภาคเจ้า ด้วยประการฉะนี้แล. จบจตุราสีติสหัสสพราหมณกัญญาเถรีอปทาน
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka