พระไตรปิฎก

ทุกฺขสฺส สีตุณฺหสิรึสปา จ วาตาตปาทิปฺปภวสฺส โลเก นิวารณาเนกวิธสฺส นิจฺจํ สุขปฺปโท โหติ วิหารทาตา. ผู้ถวายวิหาร ย่อมชื่อว่าให้สุขเป็นนิตย์ เพราะ ป้องกันทุกข์มากอย่างที่เกิดแต่เย็นร้อนสัตว์เลื้อยคลาน ลม แดดเป็นต้นในโลก. สีตุณฺหวาตาตปฑํสวุฏฺิ สิรึสปาวาฬมิคาทิทุกฺขํ ยสฺมา นิวาเรติ วิหารทาตา ตสฺมา สุขํ วินฺทติ โส ปรตฺถ. เพราะเหตุที่ผู้ถวายวิหาร ย่อมป้องกันทุกข์มีเย็น ร้อน ลม แดด เหลือบฝน สัตว์เลื้อยคลานและสัตว์ร้าย เป็นต้นได้ ฉะนั้น ผู้นั้นจึงชื่อว่า ได้สุขในโลกหน้า. ปสนฺนจิตฺโต ภวโภคเหตุํ มโนภิรามํ มุทิโต วิหารํ โย เทติ สีลาทิคุโณทิตานํ สพฺพํ ทโท นาม ปวุจฺจเต โส. ผู้ใดมีจิตเลื่อมใส บันเทิงแล้วถวายวิหารอันเหตุ แห่งภพและโภคะที่น่ารื่นรมย์ยิ่งแห่งใจ แก่ท่านผู้มี คุณมีศีลเป็นต้นอันเกิดแล้ว ผู้นั้นท่านเรียกชื่อว่าผู้ให้ ทุกอย่าง.