พระไตรปิฎก

ปหาย มจฺเฉรมลํ สโลภํ คุณาลยานํ นิลยํ ททาติ ขิตฺโตว โส ตตฺถ ปเรหิ สคฺเค ยถาภตํ ชายติ วีตโสโก. ผู้ใดละมลทินคือตระหนี่ พร้อมทั้งโลภะ ถวาย วิหาร แก่เหล่าท่านผู้มีคุณเป็นที่อยู่อาศัย ผู้นั้น ก็เป็น เหมือนถูกผู้อื่นโยนไปในสวรรค์นั้น ย่อมเกิดเป็นผู้ ปราศจากความเศร้าโศกถึงสมบัติที่รวบรวมไว้. วเร จารุรูเป วิหาเร อุฬาเร นโร การเย วาสเย ตตฺถ ภิกฺขู ทเทยฺยนฺนปานญฺจ วตฺถญฺจ เนสํ ปสนฺเนน จิตฺเตน สกฺกจฺจ นิจฺจํ. นรชนสร้างวิหารทองประเสริฐเลิศโอฬารนิมนต์ ภิกษุทั้งหลายอยู่ในวิหารนั้น พึงถวายข้าวน้ำและผ้า แก่ภิกษุเหล่านั้นด้วยจิตที่เลื่อมใส โดยเคารพเป็นนิตย์. คสฺมา มหาราช ภเวสุ โภเค มโนรเม ปจฺจนุภุยฺย ภิยฺโย วิหารทานสฺส ผเลน สนฺตํ สุขํ อโสกํ อธิคจฺฉ ปจฺฉา. ถวายพระพร เพราะฉะนั้น มหาบพิตรจะเสวย โภคะที่น่ารื่นรมย์ใจในภพทั้งหลายยิ่งขึ้นไป ด้วยผล แห่งวิหารทาน ภายหลังจงทรงประสบธรรมอันสงบ สุข ไม่เศร้าโศกแล.